Dagboek #2 De stijfste tenen van Amsterdam

26.05.2019

 

Dagboek van een yogadocente #2
De stijfste tenen van Amsterdam

Jezelf vergelijken met anderen. Heel menselijk. We doen het allemaal.
Ik ook dus.
Laatst ook weer in de yogales. We deden de kameelhouding. Een houding waarbij je je tenen in de mat kunt krullen. Ik geef de les en doe het voor.
Maar de kameelhouding, die lukt me dus niet helemaal.
Nu is het zo dat mijn lichaam aardig soepel is.
Behalve mijn tenen.
Ze krullen niet.
Ook niet een beetje.
Nee, hartstikke recht zijn ze in de kameelhouding.
En het doet nog pijn ook, zo met de toppen van mijn tenen op de mat gedrukt staan.
Het maakt me niets uit; iedereen is anders. Gelukkig maar.  
Maar er zit ook iets in mij dat zegt: “Iedereen in de les kan het en ik wil het eigenlijk ook gewoon kunnen.”

 

Onlangs was ik bij mijn geweldige shiatsu masseur die ook yogadocent is.
Ik vertelde hem hierover; dat ik de stijfste tenen van Amsterdam heb.
Hij zei: “Nou, je bent nog behoorlijk aardig voor jezelf. Je hebt eerder de stijfste tenen van het land”.
Ik moest hard lachen en besefte dat ik het weer deed: mezelf vergelijken en er dan verre van goed vanaf komen. Het zit er diep ingesleten; perfectioniste die ik kan zijn, met een sterk ontwikkelde innerlijke criticus.

 

In de yoga heb je het achtvoudige pad met onder andere de yama’s, een soort universele levenswaarden. Een van die universele levenswaarden is Ahimsa; wat vertaald kan worden als geweldloosheid.
Over Ahimsa is veel te zeggen. Wat het voor mij persoonlijk in het kort is, is niet oordelen, Liefde in plaats van angst en dus ook zelfliefde.
En wat die zelfliefde betreft; daar heb ik nog wel iets te doen, of beter gezegd; iets te laten, zoals wel weer bleek uit het oordeel dat ik had over mijzelf en mijn tenen.


Ik weet en voel dat het helemaal goed is dat iedereen anders is en zeg in de les altijd dat je de yogahoudingen op jouw manier mag doen; de manier waarop het bij jouw lichaam past.
Dat is helemaal goed want je bent goed zoals je bent.
Nu vind ik dat in de praktijk veel makkelijker als het om anderen gaat, dan wanneer het om mezelf gaat. Al word ik wel steeds wat milder merk ik en ben ik me steeds bewuster van dat stemmetje dat zegt dat ik het niet goed genoeg doe.
Oftewel; dat ik niet goed genoeg ben.
Als ik me er bewust van ben en besef dat het slechts een gedachte is die in mij voorbij komt en dat ik die gedachte niet hoef te geloven, kan ik het laten gaan.
Net als iedereen ben ik ook helemaal goed zoals ik ben, inclusief innerlijke criticus en stijve tenen.

Share on Facebook
Please reload

  • Grey Pinterest Icon
  • Grey Facebook Icon
  • Grey Instagram Icon

  ♥ LeefYoga 
Jessica van der Slot

Derde Oosterparkstraat 86
1091 KB Amsterdam
info@leef-yoga.nl
​© 2019 LeefYoga 

Designed by Hazelnoot Creative © 2017